Tulipa hageri

Τατόι 19/04/2013 Πάρνηθα

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Τουλίπα του Χάγκερ (Tulipa hageri Heldr. 1874) είναι αυτοφυής σε Ελλάδα, Βουλγαρία και Δ. Τουρκία.

Περιγράφηκε το 1874 από την Δεκέλεια (Τατόι) της Αττικής. Από μερικούς (Boissier) θεωρείται χρωματική

ποικιλία της Tulipa orphanidea.

Βιότοπος: λιβάδια, καλλιεργημένα χωράφια, πετρώδες έδαφος

Πολυετές βολβώδες φυτό. Βλαστός 8-27 εκ. Φύλλα γραμμοειδή, αυλακωτά, λεία.

Άνθη: 1-3 κόκκινα.

Άνθιση: από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο.

Ετυμολογία:

Tulipa < από τουρκική túlipand, τουρμπάνι.

hageri < προς τιμήν του Γερμανού Φρειδερίκου Χάγκερ (Friedrich Hager, 1822-1902) που την συνέλεξε.

Stachys swainsonii subsp. scyronica

Σκυρωνίδες Πέτρες (Κακιά Σκάλα ) 13/04/2013

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Ο Stachys swainsonii (Benth. 1834) subsp. scyronica [(Boiss.) Phitos & Damboldt 1969] είναι στενότοπο ενδημικό φυτό των Γερανείων ορέων της Αττικής. 

Η τυπική του μορφή φύεται σε βράχους της Κακιάς Σκάλας (Σκυρωνίδες Πέτρες, στην αρχαιότητα), σε υψόμετρα 100-300 μέτρων. 

Εξαπλώνεται και ψηλότερα, μέχρι τα 700 μέτρα, σε ασβεστολιθικούς βράχους που ξεχωρίζουν σε πευκοδάση. 

Ετυμολογία:

Stachys < στάχυς (από την διάταξη των ανθέων).

swainsonii < προς τιμήν του William Swainson (1789-1855), Βρετανού φυσιοδίφη και εξερευνητή.

scyronica < Σκυρωνίδες Πέτρες < Σκύρων.

Astragalus drupaceus

Κροκεές - Λακωνία 06/04/2013

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Ο Astragalus drupaceus (Boiss.1856) εντοπίστηκε το 1852 στην περιοχή του χωριού Άγιος Ιωάννης του βόρειου Πάρνωνα από τον Θεόδωρο Ορφανίδη και περιγράφηκε το 1856. Είναι ενδημικό φυτό της Πελοποννήσου με κατανομή στην πεδινή Λακωνία, τον Πάρνωνα και την Κυλλήνη (Ζήρεια) της ορεινής Κορινθίας.
Βιότοπος: πετρώδεις περιοχές με θάμνους και φρύγανα, παρυφές ελαιώνων, πρανή δρόμων σε υψόμετρα 100-1000 μ.
Πολυετές είδος, με συστάδες ετήσιων βλαστών.
Βλαστοί ανορθωμένοι έως όρθιοι, 25-85 εκ., με εμφανείς γραμμώσεις και φύλλα σε όλο το μήκος τους και λευκό τρίχωμα.
Φύλλα με 8-32 ζεύγη φυλλαρίων. Φυλλάρια γραμμοειδή-λογχοειδή, λεία ή ελαφρώς τριχωτά στην πάνω επιφάνεια.
Ταξιανθίες πλευρικές, στις μασχάλες των μεσαίων και ανώτερων φύλλων.
Άνθη λεμονοκίτρινα έως πρασινοκίτρινα.
Καρπός χέδρωπας, ωοειδής.
Άνθιση: μέσα Απριλίου - μέσα Μαΐου.
Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (RDB 2009).
Ετυμολογία:
Astragalus < αστράγαλος, το οστό του ταρσού που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι για ζάρι ==> αναφορά στην γωνιακή μορφή των σπερμάτων // Σύμφωνα με τον A. Neill, η ονομασία του φυτού προέρχεται από αστήρ + γάλα για το σχήμα του άνθους και επειδή οι αρχαίοι πίστευαν ότι σαν τροφή μεγάλωνε την παραγωγή γάλακτος στα κατσίκια..
drupaceus < druppa & drupa < δρύππα (υπερώριμος καρπός ελιάς) < δρύπη (καρπός με ξυλώδη πυρήνα - κουκούτσι) = δρυπώδης.

Hedysarum grandiflorum

Γεράνεια 13/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Το Hedysarum grandiflorum (Pall. 1773) εξαπλώνεται σε Ουκρανία, Ρωσία, Καζακστάν, Ρουμανία και Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ήταν γνωστό μόνο από μια θέση στα Γεράνεια, που ανακαλύφθηκε το 2008 αλλά αργότερα βρέθηκε και στην Πελοπόννησο.
Είναι πολυετές ποώδες φυτό χωρίς βλαστό.
Βιότοπος: διάκενα πυκνής μακίας βλάστησης
Άνθη: ωχροκίτρινα-ρόδινα.
Άνθιση: Μάιος - Απρίλιος.

Λόγω της σπανιότητάς του για την Ελλάδα, περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (RDB 2009), με τον χαρακτηρισμό «Κινδυνεύον» (ΕΝ).

Ετυμολογία
Hedysarum < ηδύς (γλυκός) + άρον = Ηδύσαρον (αρχαίο όνομα φυτού που αναφέρει ο Διοσκουρίδης).

grandiflorum <  grandis (μέγας) + flos floris (άνθος) = μεγανθές.

Ophrys cretica

Λακωνία 06/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Ophrys cretica [(Soó) E.Nelson 1962] είναι ενδημική ορχιδέα της Κρήτης (όπου έχει μεγάλη εξάπλωση), Καρπάθου, Κάσου, Ρόδου, Κυκλάδων (Πάρος, Νάξος, Μήλος, Σύρος), Κυθήρων και Λακωνίας.

Βιότοπος: φρυγανότοποι και θαμώνες, σε ηλιόλουστα ξηρά ασβεστολιθικά εδάφη.

Χείλος τρίλοβο με θυρεό σε σχήμα Η και λευκό περίγραμμα.

Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου.

Ετυμολογία:

Ophrys < Οφρύς (φρύδι). Δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια χαρακτηριστικά του γένους Ophrys αναφέρεται το όνομα ενώ υπάρχει και το ενδεχόμενο γλωσσικής παρερμηνείας.

cretica < Creta Κρήτη.

Symphytum davisii subsp. davisii

Αμοργός 30/04/2011

φωτογραφία Γιάννης Γαβαλάς

Το Symphytum davisii είναι πολυετές φυτό, ενδημικό Αμοργού, Νάξου, Σικίνου, νησίδας Καρδιώτισσα, Ικαρίας. Η μέχρι τώρα επιστημονική κατάταξη το χωρίζει σε 4 υποείδη (davisii, cycladense (Σίκινος), naxicola, icaricum), όλα τοπικά ενδημικά.

Το τυπικό υποείδος Symphytum davisii (Wikens 1969) subsp. davisii είναι ενδημικό της Αμοργού. Θεωρείται πολύ σπάνιο, τρωτό, με προτεραιότητα προστασίας πρωτεύουσα και γι' αυτό προστατεύεται από την ελληνική νομοθεσία και ευρωπαϊκούς κανονισμούς.

Βιότοπος: πετρώδεις και βραχώδεις θέσεις εποχικά υγρές και σκιερές, θαμνώνες, σε ρεματιές και χαράδρες σε υψόμετρα 0-900 μ.

Ποώδες πολυετές φυτό με παχιά, ξυλώδη και τριχωτή βάση. Φύλλα ωοειδή με οδοντωτά και ελαφρώς κυματοειδή περιθώρια. Ταξιανθίες απλές με 10-20 λευκά άνθη.

Τα σύμφυτα θεωρούνται ισχυρά φαρμακευτικά φυτά και χρησιμοποιούνται από την ομοιοπαθητική για την αποκατάσταση καταγμάτων, παθήσεις των οστών και οφθαλμικά τραύματα.

Άνθιση: Απρίλιος - αρχές Μαΐου.

Ετυμολογία:

Symphytum < συν + φυτό ==> φυτό που αναπτύσσεται σε ομάδες = Σύμφυτο

davisii < προς τιμήν του Άγγλου βοτανικού Peter Hadland Davis (1918-1992), που ερεύνησε την χλωρίδα της Τουρκίας και των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Silene nutabunda

Κροκεές - Λακωνία 06/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Silene nutabunda (Greuter 1995) είναι ενδημική της Νότιας και Δυτικής Πελοποννήσου.

Φύεται σε ποικιλία ενδιαιτημάτων: θαμνώνες, αμμώδεις θέσεις, ακαλλιέργητοι αγροί, φρύγανα, άκρες και πρανή δρόμων.

Μονοετές. άτριχο φυτό με τα φύλλα της βάσης να σχηματίζουν ρόδακα.

Άνθη με πέταλα συνήθως λευκά που ανοίγουν πλήρως το απόγευμα.

Ετυμολογία:

Silene < Silenus (λατιν.) > Σειληνός = Σιληνή.

nutabunda < nuto νεύω, ταλαντεύομαι, κουνάω το κεφάλι ==> ταλαντευόμενη, επειδή τα άνθη ταλαντεύονται από τον άνεμο.

Tragopogon longifolius

Σχινιάς 25/03/2013

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Ο Tragopogon longifolius (Boiss. 1856) είναι ενδημικός της Ελλάδας και γενικά θεωρείται σπάνιο φυτό. 

Η κατανομή του περιλαμβάνει την Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, Δυτικό Αιγαίο, Νότια Πίνδο, Θεσσαλία, Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Ανθίζει από τον Μάρτιο.

Ετυμολογία:
Tragopogon < τράγος+πώγων (πηγούνι) ==> από την μορφή του πάππου. =  Τραγοπώγων (αρχαίο όνομα από Διοσκουρίδη). 
longifolius < longus μακρός, μακρύς + folium φύλλο = μακρόφυλλος.

Silene integripetala

Κροκεές Λακωνία 06/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Silene integripetala (Bory & Chaub. 1832) είναι ενδημικό είδος της Ανατολικής Πελοποννήσου και της Δυτικής Κρήτης.

Βιότοπος: βράχια, πετρώδεις θέσεις, πρανή δρόμων και μονοπατιών σε υψόμετρα 0-1100 μ. (έως 1900 μέτρα στον Ταΰγετο).

Κάθετη ή διακλαδισμένη ετήσιο πόα.

Άνθη σε φωτεινό ροζ.

Άνθιση: Μάρτιος έως αρχές Ιουνίου.

Ετυμολογία:

Silene < Silenus (λατιν.) < Σειληνός = Σιληνή.

integripetala < integro πληρώ, ολοκληρώνω, ανανεώνω + πέταλο ==> με πλήρη άθικτα πέταλα. 

Iberis saxatilis

Πεντέλη 05/04/2013

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Η Iberis saxatilis (L. 1756) εξαπλώνεται σε Ανατολικά Βαλκάνια, Ουκρανία, Κροατία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία. Στην Ελλάδα φύεται σε Μακεδονία, Θράκη, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο.

Βιότοπος: πετρώδεις θέσεις, στην ορεινή, υποαλπική και αλπική ζώνη.

Φύλλα στενόμακρα, σαρκώδη.

Άνθη: λευκά, σε πυκνή στρογγυλή ταξιανθία.

Άνθιση: Απρίλιος - Μάιος.

Ετυμολογία:

Iberis < Ιβηρία, αρχαία ελληνική ονομασία Ισπανίας και Πορτογαλίας = Ιβηρίς

saxatilis < sáxum (λατιν) βράχος, πέτρα = βραχόφιλη, του βράχου.

Iberis carnosa

Πεντέλη 08/05/2009

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Iberis carnosa (Willd. 1800) είναι είδος της Μεσογείου.

Συνώνυμο: Iberis attica, Jord. 1847

Βιότοπος: βραχώδεις θέσεις στην ορεινή, υποαλπική και αλπική ζώνη.

Άνθη: λευκά, σε πυκνή ταξιανθία.

Άνθιση: από τα τέλη Απριλίου.

Ετυμολογία:

Iberis < Ιβηρία, αρχαία ελληνική ονομασία Ισπανίας και Πορτογαλίας = Ιβηρίς

carnosa < cáro, cárnis (λατιν.) κρέας, σάρκα.

Fritillaria sibthorpiana

Σύμη 25/03/2011

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Fritillaria sibthorpiana [(Sm. 1809) Baker, 1874] είναι πολύ σπάνιο φυτό. Στην Ελλάδα είναι γνωστό μόνο από το νησί της Σύμης στα Δωδεκάνησα. Φύεται επίσης στην απέναντι περιοχή της Μαρμαρίδας.

Βρέθηκε στις 30 Μαρτίου 1787 σε λόφους πάνω από το Porto Cavalieri στην απέναντι από την Σύμη μικρασιατική ακτή. Το βρήκε ο Ninian Imrie, καπετάνιος του σκάφους με το οποίο ταξίδευε εξερευνώντας βοτανικά το Αιγαίο ο Τζον Σίμπθορπ.

Στην περιγραφή που έκανε ο Smith το 1809, από το υλικό του Σίμπθορπ, του δόθηκε αρχικά το εσφαλμένο όνομα Tulipa sibthorpiana, με το οποίο και περιλαμβάνεται στην Flora Graeca.

Βιότοπος: βραχώδεις ασβεστολιθικές θέσεις σε χαμηλά υψόμετρα.

Βολβώδες πολυετές φυτό. Βολβός διαμέτρου 1-2 εκ. Φύλλα 2 (-3) σε φωτεινό πράσινο. Άνθος μοναχικό με χρώμα κίτρινο-λεμονί έως φωτεινό κίτρινο.

Άνθιση: Μάρτιος - Απρίλιος.

Ετυμολογία:

Fritillaria < fritíllus κύπελλο με το οποίο έριχναν τα ζάρια οι Ρωμαίοι ==>  για το σχήμα του άνθους.

sibthorpiana < αφιερωμένο στο Άγγλο βοτανικό Τζον Σίμπθορπ (John Sibthorp 1758-1796), δημιουργό της μνημειώδους πολύτομης έκδοσης Flora Graeca.

Η υδατογραφία του Bayer από την  Flora Graeca

Cyclamen rhodium subsp. peloponnesiacum

Ταΰγετος 25/03/2010

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Το Cyclamen rhodium subsp. peloponnesiacum [(Gray-Wilson) J. Compton & Culham 2003] είναι ενδημικό υποείδος της Πελοποννήσου σε Ζήρεια, Ταΰγετο, φαράγγι Βουραϊκού, Χελμό.

Συνώνυμα: Cyclamen repandum subsp. peloponnesiacum Grey-Wilson // Cyclamen peloponnesiacum (Grey-Wilson) Kit Tan.

Βιότοπος: υγρά σκιερά μέρη σε υψόμετρα 200-1400 μ.

Κόνδυλος μικρός, λείος, πεπιεσμένος. Φύλλα κισσόμορφα, κοκκινωπά από κάτω, που εμφανίζονται τον Φεβρουάριο. 

Άνθη με ανοιχτό ή σκούρο ροζ, με πορφυρή κηλίδα στην βάση των πετάλων. 

Άνθιση ανοιξιάτικη.

Ετυμολογία:

Cyclamen < κυκλάμινο < κύκλος ==> από τους τέλειους κύκλους που κάνουν οι καρποφόροι βλαστοί και η στεφάνη.

rhodium < Ρόδος =ρόδιο, ροδιακό, από την Ρόδο.

Alyssum smyrnaeum

Κιθαιρώνας - Αττική

φωτογραφία Κώστας Πολυμενάκος

Το Alyssum smyrnaeum (C.A.Mey 1840) είναι φυτό της Ανατολικής Μεσογείου που φτάνει έως την Κριμαία.

Βιότοπος: βράχια και βραχώδεις θέσεις σε διάκενα δασών και φρύγανα, συνήθως σε σκληρό ασβεστόλιθο και σε υψόμετρα 400-1500 μ.

Ετήσιο φυτό με αρκετά λεπτά στελέχη, 5-12 εκ. 

Πέταλα κίτρινα.

Άνθιση: Μάρτιος - Μάιος.

Ετυμολογία:

Alyssum < α (στερητικό) + λύσσα (θυμός) = που θεραπεύει την λύσσα (συμπτώματα είναι ο θυμός, η μανία, η υδροφοβία)

smyrnaeum < Σμύρνη, από την περιοχή της οποίας περιγράφηκε.

Fritillaria rhodocanakis subsp. rhodocanakis

Ύδρα 23/03/2013

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Fritillaria rhodocanakis (Baker 1878) subsp. rhodocanakis είναι ενδημική της νήσου Ύδρας και των γειτονικών νησίδων της (Δοκός, Πετροθάλασσα, κ.ά.). Συναντάται επίσης και στις απέναντι από την Ύδρα περιοχές της Αργολίδας..
Βιότοπος: ασβεστολιθικά βραχώδη ή πετρώδη εδάφη με φρύγανα ή αραιή θαμνώδη βλάστηση, παρυφές ελαιώνων ή αμπελώνων σε υψόμετρα 0-500 μ.
Γεώφυτο με βολβό διαμέτρου μέχρι 2,5 εκ.
Βλαστός 10-25 εκ., λείος.
Φύλλα 5-7 αντίθετα, λογχοειδή έως στενώς λογχοειδή, γλαυκοπράσινα, τα ανώτερα εντόνως στενά.
Άνθη 1-2 (-3) ανά στέλεχος, κωδωνοειδή ή σπανίως κωνικά-κωδωνοεδή, κίτρινα έως χρυσοκίτρινα, καστανέρυθρα έως καστανοπόρφυρα στην βάση.
Άνθιση τέλη Φεβρουαρίου - αρχές Απριλίου.

Ετυμολογία:
Fritillaria < fritíllus κύπελλο με το οποίο έριχναν τα ζάρια οι Ρωμαίοι - για το σχήμα του άνθους.
rhodocanakis < αφιερωμένο στον επιχειρηματία και εθνικό ευεργέτη Θεόδωρο Π. Ροδοκανάκη (Χίος 1797 - Οδησσός 1882), ο οποίος δώρισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αξιόλογη βοτανική συλλογή. 

Cyclamen rhodium subsp. vividum

Πάρνωνας 01/04/2010

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Το Cyclamen rhodium subsp. vividum [(Grey-Wilson) J. Compton & Culham 2003]είναι στενότοπο ενδημικό της Ανατολικής Πελοποννήσου, με εξάπλωση στον Πάρνωνα και τις απολήξεις του Χιονοβούνι και Μαδάρα.
Βιότοπος: πετρώδεις πλαγιές σε σκιερές ή ημισκιερές θέσεις, θύλακες με χώμα μεταξύ βράχων, διάκενα δασών, φρύγανα, χαλικώδεις θέσεις.
Πολυετές κονδυλώδες φυτό. Κόνδυλος πιεσμένα σφαιρικός. καστανός, συνήθως με ρωγμές, με ρίζες στο κατώτερο τμήμα του.
Βλαστός απών, όλα τα φύλλα προέρχονται από οφθαλμούς στο πάνω τμήμα του κονδύλου.
Φύλλα, 3-15 εκ., με μακρύ μίσχο, καρδιοειδή, με την κάτω επιφάνεια κοκκινωπή-καστανή.
Άνθη σε όρθιους ή ανορθωμένους ποδίσκους μήκους 5-20 εκ. Στεφάνη με βαθύ ρόδινο χρώμα ή ρόδινη-κόκκινη, αποτελούμενη από 5 ανεστραμμένους ελλειπτικούς-επιμήκεις λοβούς, χωρίς ωτία στην βάση τους, συνενωμένοι σε κοντό σωλήνα.
Άνθιση: από τον Απρίλιο μέχρι τις αρχές Ιουνίου.

Ετυμολογία:
Cyclamen  < κυκλάμινο > κύκλος - από τους τέλειους κύκλους που κάνουν οι καρποφόροι βλαστοί και η στεφάνη.
rhodium < Ρόδος =ρόδιο, ροδιακό, από την Ρόδο
vividum < vivo (ζώ) ζωντανό, ζωηρό.

Silene nocturna

Λουτράκι, 10/03/2013

Galanthus ikariae

Νάξος 28/03/2009 

φωτογραφία Γιάννης Γαβαλάς

Ο Galanthus ikariae (Baker 1893) είναι ενδημικός Κυκλάδων (Άνδρος, Τήνος, Νάξος), Ικαρίας και Σκύρου.
Πολυετές ποώδες φυτό με βολβό. 
Βλαστός που φτάνει τα 26 εκ. και γέρνει κατά την άνθιση. 
Τα φωτεινά, γυαλιστερά πράσινα φύλλα βγαίνουν στη βάση και έχουν σχήμα λωρίδας.
Τα άνθη έχουν λευκά τέπαλα, 3 εξωτερικά και 3 μικρότερα εσωτερικά με πράσινες κηλίδες.
Φύεται σε υγρές, δροσερές και σκιερές θέσεις, μεταξύ ασβεστολιθικών βράχων, ή συνήθως κάτω από θάμνους Quercus coccifera (πουρνάρι) και Acer sempervirens (κρητικό σφενδάμι).
Ανθίζει σε υψόμετρα 500-1000 μ. Φεβρουάριο και Μάρτιο.
Το υποείδος Galanthus ikariae subsp. snogerupii Kamari 1982, σύμφωνα με τις τελευταίες κατατάξεις, ταυτίζεται με το Galanthus ikariae.  (Vascular plants of Greece, an annotated checklist, 2013)

Ετυμολογία:

Galanthus < γάλα + άνθος - επειδή τα άνθη είναι λευκά σαν το γάλα.

ikariae < Ικαρία - της Ικαρίας.

Περιλαμβάνεται στο πρώτο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (1995) 

Primula vulgaris subsp. rubra

Άνδρος 24/03/2012

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Η Primula vulgaris subsp. rubra [(Sm.) Arcang. 1882] διαφέρει από το τυπικό υποείδος Primula vulgaris subsp. vulgaris στο χρώμα των ανθέων.
Είναι φυτό των Βαλκανίων και της Ανατολίας. Στην Ελλάδα αναφέρεται από τον Κάτω Όλυμπο, την Εύβοια, την Άνδρο και την Ικαρία.
Συνώνυμο: Primula vulgaris subsp. sibthorpii (Hoffmanns 1824)
Βιότοπος: υγρές τοποθεσίες, αγροί, λιβάδια, ξέφωτα δασών σε υψόμετρα 50-1400 μ.
Φύλλα αντωοειδή, ανάγλυφα, μέχρι 15 εκ. μήκος, πολύ στενά στη βάση.
Τα ρόδινα - σκουρορόδινα άνθη είναι μονήρη με μακρύ ποδίσκο.
Ανθίζει Μάρτιο - Απρίλιο.

Ετυμολογία:
Primula < prímus πρώτος ==> επειδή είναι μεταξύ των πρώτων φυτών που ανθίζουν.
vulgaris < vúlgus κοινός, ευρέως διαδεδομένος.
rubra < ruber ερυθρή.

Άνδρος 24/03/2012

Εύβοια 29/03/2009 Κάρυστος

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Paeonia clusii subsp. clusi

Κάρπαθος 25/03/2008

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Paeonia clusii (Stern 1940) subsp. clusii είναι ενδημική  σε Κρήτη (Λευκά Όρη και Δίκτη) και Κάρπαθο.

Βιότοπος: βραχώδεις θέσεις σε ανοίγματα κωνοφόρων δασών, δασικές εκτάσεις, δολίνες σε υψόμετρα 200-1600 μ.

Βλαστός 20-35 εκ. ροζ ή μωβ. Φύλλα 15-80 λογχοειδή.

Άνθη λευκά με 6-8 πέταλα.

Άνθιση: Απρίλιος - Μάιος.

Ετυμολογία:

Paeonia < παιωνία > Παίων = το όνομα παιωνία το έδωσε ο Θεόφραστος προς τιμήν του Παίωνος, μυθικού ιατρού των Ελλήνων θεών που μετατράπηκε σε λουλούδι από τον Πλούτωνα.

clusii < αφιερωμένο στον Γάλλο βοτανικό Clusius, λατινικοποιημένο όνομα του Charles de l'Ecluse (1526-1609).