Linaria peloponnesiaca

Όσσα 07/06/2010

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Linaria peloponnesiaca (Boiss. & Heldr. 1856) εξαπλώνεται στα Βαλκάνια, τη Σικελία και την Μάλτα. Στην Ελλάδα έχει ευρεία εξάπλωση στην ηπειρωτική χώρα και το Ιόνιο.

Βιότοπος: πετρώδεις θέσεις και ξέφωτα δασών στην ορεινή και την ορομεσογειακή (αλπική) ζώνη. 

Φυτό πολυετές, λείο, με βλαστό όρθιο και φύλλα γραμμοειδή, επάλληλα. 

Έχει πυκνή, ωχροκίτρινη, βοτρυοειδή ταξιανθία. 

Τα άνθη έχουν χαρακτηριστικά μακρύ, κυρτό πλήκτρο και κάλυκα τριχωτό. Άνθιση καλοκαιρινή.

Ετυμολογία:

Linaria < λίνον (λινάρι), επειδή έχει φύλλα που μοιάζουν με του λίνου.

peloponnesiaca < Πελοπόννησος.

Pseudorlaya pumila

Κέα 28/03/2011 Kea

φωτογραφίες Ρένα Καρακατσάνη

Η Pseudorlaya pumila [(L.) Grande 1925] είναι μεσογειακό φυτό, με ευρεία εξάπλωση στις ακτές του Αιγαίου.

Είναι τυπικό είδος των αμμωδών ακτών.

Ετήσιο ή διετές φυτό, διακλαδισμένο. Βασικά φύλλα 2 ή 3, πτεροειδή με σκληρές τρίχες.

Άνθη μικρά με λευκά, μωβ ή κοκκινωπά πέταλα.

Άνθιση: Μάρτιος - Ιούνιος.

Ετυμολογία:

Pseudorlaya < ψευδός + Orlaya (< γένος αφιερωμένο στον Ρώσο βοτανικό Johann Orlay 1770-1827).

pumila < pumilus μικρός, νάνος ==> σε σύγκριση με συγγενές είδος του γένους Orlaya.

Centaurea laureotica

Λαυρεωτική 28/05/2013

Η Κενταύρια η λαυρεωτική (Centaurea laureotica Heldr. ex Halácsy 1898) είναι ενδημική της Αττικής, της Εϋβοιας και με αμφιβολία της Πελοποννήσου.
Ψηλό φυτό με όρθιους έντονα διακλαδισμένους βλαστούς τριχωτούς βλαστούς.
Βιότοπος: πετρώδεις και χαλικώδεις θέσεις, παρυφές δρόμων, διάκενα πευκοδασών.
Άνθη: κίτρινα-κρεμ, ρόδινα.
Άνθιση: μέσα Μαΐου - Ιούνιος.
Εξάπλωση στην Αττική: στην Λαυρεωτική, απ’ όπου και περιγράφτηκε το 1898.

Ετυμολογία:
Centaurea > Centaurus > Κένταυρος (ο Κένταυρος Χείρων ήταν γιατρός και δάσκαλος του Ασκληπιού).
laureotica > Λαυρεωτική.  

Campanula persicifolia

Παγγαίο 05/06/2010

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Η Campanula persicifolia (L. 1753) είναι ευρωπαϊκό φυτό που φτάνει έως την ΒΔ Ανατολία. Στην χώρα μας φύεται στην Βόρεια Ελλάδα και στα νησιά του Βόρειου Αιγαίου.

Βιότοπος: λιβάδια, φυλλοβόλα δάση, άκρες δασικών δρόμων σε υψόμετρα 300-1500 μ.

Πολυετές φυτό με ύψος 30-70 εκ.

Άνθη μεγάλα μοβ-μπλε.

Άνθιση: Ιούνιος - αρχές Σεπτεμβρίου.

Ετυμολογία:

Campanula < campana (λατιν.) > campanula υποκοριστικό ==> από το σχήμα του άνθους.

persicifolia < Persicaria + folium φύλλο ==> με φύλλα σαν της Persicaria.

Persicaria < malus persica, ροδάκινο ==> επειδή τα φύλλα πολλών ειδών αυτού γένους μοιάζουν με της ροδακινιάς = Περσικάρια.

Campanula formanekiana

Πάικο 23/05/2010

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Campanula formanekiana (Degen & Dörfl. 1899) είναι βαλκανικό ενδημικό της Ελλάδας και της Σέβερνα Μακεντόνιγια. Περιγράφηκε με φυτά από τον Βόρα, λίγο βορειότερα από τα ελληνικά σύνορα. Στην Ελλάδα ευδοκιμεί στην Δυτική Μακεδονία  (Τζένα, Βόρας, Βέρμιο, Πάικο).

Βιότοπος: σκιερές ρωγμές ασβεστολιθικών βράχων σε υψόμετρα 500-1900 μ.

Πολυετές μονοκαρπικό είδος. Άνθη σε απαλό λιλά-μπλε ή σχεδόν λευκά.

Άνθιση από τον Μάιο μέχρι σχεδόν τον Σεπτέμβριο.

Ετυμολογία:

Campanula < campana (λατιν.) > campanula υποκοριστικό ==> από το σχήμα του άνθους.

formanekiana < αφιερωμένη στον Eduard Formánek (1845–1900), συλλέκτη φυτών στα Βαλκάνια.

Campanula topaliana subsp. delphica

Παρνασσός 15/05/2010

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Campanula topaliana subsp. delphica (Phitos 1965) είναι ενδημικό υποείδος της Campanula topaliana στην Στερεά Ελλάδα. Περιγράφηκε από τον καθηγητή Δημήτριο Φοίτο, με βάση διαφορές στα φύλλα και σε άλλες λεπτομέρειες, με δείγματα από τους Δελφούς από όπου και ονομάστηκε.

Φύεται  κυρίως στον Παρνασσό, σε ασβεστολιθικούς βράχους και πετρώσεις πλαγιές σε υψόμετρα έως 1700 μέτρα.

Ετυμολογία:

Campanula < campana (λατιν.) < campanula υποκοριστικό

topaliana < αφιερωμένη στην βοτανικό Σοφία Τοπάλη (1900-1944).

delphica < Δελφοί.

Valeriana tripteris

Παγγαίο 05/06/2010

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Η Valeriana tripteris (L. 1753) είναι ευρωπαϊκό φυτό. Στην Ελλάδα φύεται μόνο στο Παγγαίο στην ορεινή ζώνη. 

Βιότοπος: δάση, κρημνοί σε υψόμετρα 600-1700 μ.

Άνθιση: Ιούνιος - Αύγουστος.

Ετυμολογία:

Valeriana < αφιερωμένο στον Galerio Valerio (Γαλέριο Βαλέριο), σύζυγο της κόρης του Διοκλητιανού = Βαλεριάνα

tripteris < τρις + πτερό.

Dianthus biflorus

 Οίτη 26/07/2008

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Ο Dianthus biflorus (Sm. 1809) είναι ενδημικό αγριογαρύφαλλο Στερεάς Ελλάδας, Πελοποννήσου, Εύβοιας, Θεσσαλίας και Πίνδου.

Βιότοπος: βραχώδεις τοποθεσίες, ορεινές θέσεις.

Πολυετές φυτό με βλαστούς 15-60 εκατοστά.

Άνθη: ροζ - κόκκινα, με πέταλα οδοντωτά, δύο στην κορυφή του βλαστού.

Άνθιση: Μάιος - Ιούνιος.

Ετυμολογία:

Dianthus < Δίας + άνθος > Διόσανθος (Θεόφραστος)

biflorus < bis δις + flos, floris άνθος = διανθής ==> με δύο άνθη στον βλαστό.

Οίτη 26/07/2008

Cerastium candidissimum

Κιθαιρώνας 07/06/2008

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Το Cerastium candidissimum (Correns 1909) είναι ενδημικό φυτό της Κεντρικής και Νότιας Ελλάδας.

Βιότοπος: Ξηρές τοποθεσίες, βραχώδεις θέσεις, σάρες, ξέφωτα δασών, αλπικά βοσκοτόπια, σε υψόμετρα πάνω από τα 600 μέτρα.

Πολυετής πόα, θυσανωτή. Βλαστός 15-30 εκατοστά, πολύκλαδος, σε χρώμα σταχτί-λευκό που καλύπτεται από πολύ πυκνό και μαλακό χνούδι.

Άνθη λευκά, που έδωσαν και την ονομασία στο φυτό. Σχηματίζουν πυκνό σκιάδιο.

Άνθιση: Μάιος - Ιούλιος

Ετυμολογία:

Cerastium < κεράτιον < κέρας. Aπό την μορφή του καρπού

candidissimum (λατιν.) < υπερθετικό του candidum λευκό = πάλλευκο, λευκότατο

Χελμός 12/06/2010

Chamaecytisus hirsutus subsp. hirsutus

Ζήρεια (Κυλλλήνη) 09/05/2012

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Ο Chamaecytisus hirsutus subsp. hirsutus (συνώνυμα: Cytisus triflorus - Chamaecytisus triflorus) εξαπλώνεται στην Βαλκανική, Αυστρία, Ουγγαρία, Τσεχία, Ιταλία και Μικρά Ασία. Έχει έρποντες βλαστούς. Ανθίζει από τα τέλη Απριλίου.

Ετυμολογία:

Chamaecytisus < χαμαί + κύτισος.

hirsútus = τραχύς, δασύς, αιχμηρός ==> αναφορά στο τρίχωμα του φυτού.

Cytisus < κύτισος (φυτό που αναφέρει ο Διοσκουρίδης)

Paeonia clusii subsp. rhodia

Ρόδος 29/03/2007 

φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Paeonia clusii subsp. rhodia [(Stearn) Tzanoud. 1977], είναι ενδημική της Ρόδου. κυρίως στα δάση του Προφήτη Ηλία, λίγες θέσεις στο ανατολικό τμήμα της Κεντρικής Ρόδου και στη Νότια Ρόδο πάνω από τον όρμο της Απολακκιάς.

Βιότοπος: κυρίως σε δάση κυπαρισσιού και μικτά δάση κυπαρισσιού-τραχείας πεύκης, σπανιότερα σε δάση τραχείας πεύκης, σε ασβεστολιθικό υπόστρωμα σε υψόμετρα 300-630 μ.

Πολυετές ποώδες φυτό με ρίζωμα και ύψος 28-35 εκ.

Τα φύλλα του είναι σκούρα πράσινα, μεγάλα, σύνθετα με 3-4 λογχοειδείς λοβούς. 

Έχει εντυπωσιακά άνθη με 6-8 λευκά ωοειδή πέταλα που σχηματίζουν ένα μεγάλο «κύπελλο» (7-8 εκ) που στο κέντρο του είναι τοποθετημένοι οι έντονα χρωματισμένοι κίτρινοι και ρόδινοι στήμονες και ύπεροι.

Άνθιση: Μάρτιος - Μάιος.

Περιλαμβάνεται στο πρώτο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (1995) με τον χαρακτηρισμό Τρωτό (VU).

Ετυμολογία

Paeonia < παιωνία > Παίων = το όνομα παιωνία το έδωσε ο Θεόφραστος προς τιμήν του Παίωνος, μυθικού ιατρού των Ελλήνων θεών που μετατράπηκε σε λουλούδι από τον Πλούτωνα.

clusii < αφιερωμένο στον Γάλλο βοτανικό Clusius, λατινικοποιημένο όνομα του Charles de l'Ecluse (1526-1609).

rhodia < Ρόδος.

Paeonia mascula subsp. hellenica

Πάρνηθα 19/04/2013 

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Paeonia mascula [(L.) Miller 1768] subsp. hellenica (Tzanoydakis 1977) είναι ενδημική της Στερεάς Ελλάδας, Πελοποννήσου και Ανατολικού Αιγαίου.

Το φυτό οφείλει το όνομά του στον μυθικό Παίωνα, μαθητή του γιατρού των θεών Ασκληπιού, ο οποίος θεράπευσε ένα τραύμα του Πλούτωνα που του είχε προκαλέσει ο Ηρακλής. Ο Ασκληπιός σκότωσε τον μαθητή του από φθόνο, αλλά ο Πλούτων τον μεταμόρφωσε στο άνθος που πήρε το όνομά του. Εξ άλλου, η λέξη «παιάν», που υποδηλώνει δοξαστικό ύμνο, απευθυνόταν αρχικά στον Απόλλωνα Παιάνα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για κάποια θεραπεία με το φυτό.

Οι παιωνίες είναι από τα ωραιότερα φυτά της ελληνικής φύσης. Ήταν γνωστές από την αρχαιότητα για την ομορφιά των ανθέων τους και για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες.

Κατά τον Διοσκουρίδη, το φυτό θεωρείται αντίδοτο στους πυρετούς, τις δηλητηριάσεις και τη μαγεία. Κατά τον Πλίνιο, είναι εμμηναγωγό, κατάλληλο για τις παθήσεις των νεφρών, των εντέρων, τους κολικούς, τα δαγκώματα των φιδιών και, επί πλέον, διώχνει τους εφιάλτες. 

Η συλλογή του φυτού συνοδευόταν από παράξενες δοξασίες. Σύμφωνα με τον Θεόφραστο, οι ρίζες έπρεπε να συλλέγονται την νύχτα, αλλιώς ο συλλέκτης κινδύνευε να υποστεί την επίθεση δρυοκολάπτη και να απωλέσει την όρασή του. Η πρόληψη αυτή επέζησε έως τον 17ο αιώνα.

Στη σύγχρονη ιατρική η παιωνία θεωρείται ότι έχει αναλγητικές και ηρεμιστικές ιδιότητες.

Βιότοπος: δολίνες, διάκενα δασών ελάτης ή καστανιάς, θαμνότοποι σε μεσαία και μεγάλα υψόμετρα

Άνθη: μεγάλα και πάλλευκα.

Άνθιση: Απρίλιος - Ιούνιος.

Ετυμολογία

Paeonia < παιωνία < Παίων (το όνομα παιωνία το έδωσε ο Θεόφραστος προς τιμήν του Παίωνος, μυθικού ιατρού των Ελλήνων θεών που μετατράπηκε σε λουλούδι από τον Πλούτωνα.)

masculua = αρρενωπή, αρσενική ==> λόγω της ευρωστίας του φυτού.

hellenica < Ελλάς (Hellas).

Όχη 28/04/2009 Εύβοια

φωτογραφία Στάθης Τσεκούρας

Σαγγιάς 17/04/2010 Μάνη

φωτογραφία Γιάννης Κοφινάς

Paeonia mascula subsp. mascula

Λέσβος 09/05/2009

φωτογραφία Βαγγέλης Παπιομύτογλου

Η Paeonia mascula subsp. mascula [(L.) Mill. 1768] έχει ευρεία κατανομή στην Νότια Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. Στην Ελλάδα φύεται στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Σάμος, Χίος, Λέσβος) και στον Ελικώνα της Στερεάς Ελλάδας.
Βιότοπος: ανοιχτά δάση ελάτης και καστανιάς, ρεματιές σε υψόμετρα 400-1200 μ.
Βλαστός 35-60 εκ., συνήθως γυμνός.
Κατώτερα φύλλα 9-21 ευρέως ελλειπτικά ελαφρώς χνουδωτά από κάτω, πράσινα και γυαλιστερά στην πάνω επιφάνεια.
Άνθη μοβ-κόκκινα.
Άνθιση Απρίλιος - Μάιος.

Ετυμολογία
Paeonia < παιωνία < Παίων ==> το όνομα παιωνία το έδωσε ο Θεόφραστος προς τιμήν του Παίωνος, μυθικού ιατρού των Ελλήνων θεών που μετατράπηκε σε λουλούδι από τον Πλούτωνα.
mascula = αρρενωπή, ανδρική ==> για να διαφοροποιηθεί από ομοειδή πιο λεπτά φυτά.

Paeonia peregrina

Βέρμιο 25/04/2011

φωτογραφίες Ζήσης Αντωνόπουλος

Η Paeonia peregrina (Miller 1768) είναι φυτό Ιταλίας, Βαλκανίων και Ανατολίας. 

Στην Ελλάδα φύεται στην βόρεια χώρα (και την Θάσο) και στο Ιόνιο (Λευκάδα).

Βιότοπος: φυλλοβόλα πλατύφυλλα δάση σε υψόμετρα 50-1500 μ.

Πολυετές φυτό με ατρακτοειδή ή κονδυλώδη ρίζα. Στελέχη λεία, ύψους 30-70 εκ. Φύλλα έντονα διαιρεμένα, πιο ωχρά στην κάτω επιφάνεια.

Άνθη με συνήθως λιγότερα (6) πέταλα από τις άλλες παιωνίες. Είναι λίγο κλειστά και μοιάζουν με κύπελλο..

Άνθιση: Απρίλιος -Μάιος.

Ετυμολογία:

Paeonia < παιωνία < Παίων ==> το όνομα παιωνία το έδωσε ο Θεόφραστος προς τιμήν του Παίωνος, μυθικού ιατρού των Ελλήνων θεών που μετατράπη-κε σε λουλούδι από τον Πλούτωνα.

peregrina = ξένη, εξωτική, περιπλανώμενη ==> με την έννοια ότι δεν έχει προτιμήσεις σε βιότοπο και βρίσκεται εδώ κι εκεί.

Centaurea xylobasis

Σάμος 06/07/2003 όρος Κέρκης

φωτογραφία Γιώργος Φάκας

Η Centaurea xylobasis Rech. f. 1938 είναι τοπικό ενδημικό φυτό τους όρους Κέρκης της Σάμου.

Βιότοπος: ασβεστολιθικά βράχια, βραχώδεις πλαγιές, σάρες σε υψόμετρα 800-1400 μ.

Πολυετές φυτό με ξυλώδη βάση και ακανθώδες μαξιλαρόμορφο σχήμα.

Άνθη φωτεινά χρυσοκίτρινα.

Άνθιση Ιούλιος - Αύγουστος.

Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (RDB 1996).

Ετυμολογία

Centaurea <Centaurus > Κένταυρος (ο Κένταυρος Χείρων ήταν γιατρός και δάσκαλος του Ασκληπιού).

xylobasis < ξύλο + βάσις. 

Campanula andrewsii subsp. hirsutula

Μονεμβασιά 06/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Η Campanula andrewsii subsp. hirsutula (Phitos 1965) είναι ενδημική της Πελοποννήσου, στην περιοχή της Μονεμβασιάς.

Βιότοπος: ρωγμές ασβεστολιθικών βράχων, πέτρινοι τοίχοι σπιτιών και κάστρων σε υψόμετρα 0-200 μ.

Διετές ή πολυετές αλλά μονοκαρπικό φυτό.

Τα φύλλα βάσης είναι λυροειδή και σχηματίζουν ρόδακα.

Ανθοφόροι βλαστοί αρκετοί, 10-30 εκ.

Στεφάνη σωληνοειδής 14-20 χιλ. με μπλε-ιώδες χρώμα.

Ανθίζει από τα τέλη Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου.

Ετυμολογία:

Campanula < campana (λατιν.) < campanula υποκοριστικό

andrewsii < αφιερωμένη στον Άγγλο βοτανικό και βοτανικό χαράκτη Henry Charles Andrews (1794-1830).

hirsutula < υποκοριστικό του hirsutus > irsuto τριχωτός ==> με πυκνό, δασύ τρίχωμα = δασύτριχη.

Μονεμβασιά 06/04/2013

φωτογραφία Γιάννης Κοφινάς

Stachys chrysantha

Πάρνωνας 18/04/2010
φωτογραφία Γιάννης Γαβαλάς

Ο Stachys chrysantha (Boiss. & Heldr. 1846), είναι ενδημικό φυτό της Ανατολικής Πελοποννήσου, από τα βόρεια τμήματα του Πάρνωνα έως το ακρωτήριο του Μαλέα στα νότια.
Βιότοπος: ρωγμές σε βράχους, γκρεμοί, ορθοπλαγιές, πετρώδεις και χαλικώδεις θέσεις, σε υψόμετρα 0-1600 μ.
Πολυετές χασμοφυτικό φυτό με ξυλώδη κατώτερα τμήματα. 
Βλαστοί πλάγιοι, ανορθωμένοι ή κρεμάμενοι, καλυμμένοι με πυκνό λευκόγκριζο, εριώδες τρίχωμα.
Φύλλα αντίθετα, πυκνά εριώδη, ωοειδή έως υποκυκλικά, με οδοντωτό κράσπεδο.
Ταξιανθίες σε πυκνούς σπονδύλους, με 2-30 άνθη ή περισσότερα ανά ταξιανθία. Βράκτια έμμισχα, ωοειδή έως ελλειπτικά.
Στεφάνη δίχειλη, ωχροκίτρινη έως λεμονοκίτρινη, συνήθως με πορφυρές γραμμώσεις και στίξεις ιδιαίτερα στο κάτω χείλος. Άνω χείλος κυρτό, τριχωτό στην ράχη του. Κάτω χείλος τρίλοβο, με μεγαλύτερο τον μεσαίο λοβό.
Άνθιση: Απρίλιος - Ιούνιος.

Ετυμολογία:
Stachys < στάχυς, από την διάταξη των ανθέων κατά μήκος του στελέχους.
chrysantha < χρυσός + άνθος.

Viola dirphya

 Δίρφυς 28/04/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Viola dirphya (Tiniakou, 1991) είναι ενδημική της Κεντρικής Εύβοιας (όρη Δίρφυς, Ξεροβούνι, Πυξαριά).

Βιότοπος: εσοχές μεταξύ ασβεστολιθικών βράχων, σπανιότερα σε σχισμές βράχων, σε υψόμετρα 100-1300 μ. σε θέσεις με έλατα ή κάτω από φτέρες και θάμνους

Φυτό πολυετές, λείο, με βλαστούς. Ρίζωμα λεπτό, ξυλώδες, που διακλαδίζεται στο ανώτερο τμήμα του και καταλήγει σε 1-3 ρόδακες φύλλων. Βλαστοί έως 12 εκ. Φύλλα πράσινα, με αβαθώς οδοντωτό περιθώριο, λεία ή με βραχείες τρίχες.

Σέπαλα επιμήκη, λογχοειδή, λεία. Πέταλα ανώτερα αντωοειδή, γαλάζια - γαλαζωπά με έντονες ιώδεις νευρώσεις. Πλήκτρο που σχηματίζει αμβλεία γωνία.

Άνθιση: Μάιος-Ιούνιος.

Ετυμολογία:

Viola < viola (δάνειο από κάποια μεσογειακή γλώσσα) - ελληνικά: ίον (< ιώδες χρώμα, κλπ).

dirphya < Δίρφυς (Δίρφη).

Pterocephalus perennis subsp. perennis

Μαίναλο 19/07/2008

φωτογραφίες Νίκος Νικητίδης

Ο Pterocephalus perennis (Coulter 1823) subsp. perennis είναι ενδημικό είδος της ηπειρωτική Ελλάδας (εκτός Ηπείρου) και της Εύβοιας.

Βιότοπος: πετρώδεις θέσεις, σχισμές βράχων σε υψόμετρα 900-2000 μ.

Πολυετές, πολύκλαδο, έρπον φυτό με προσκεφαλοειδή μορφή.

Φύλλα λυροειδή, επιμήκη, οδοντωτά με γκρι χνούδι,

Άνθη: ροζ ή απαλό μοβ, με τα εξωτερικά πέταλα μεγαλύτερα από τα εσωτερικά. Σε πλήρη άνθιση σκεπάζουν σχεδόν όλο το φυτό.

Άνθιση: από τα τέλη Μαΐου μέχρι αργά το καλοκαίρι.

Ετυμολογία:

Pterocephalus < πτερόν + κεφαλή = Πτεροκέφαλος

perennis < per (ενισχυτικό πρόθεμα) + ánnus (έτος) = πολυετής.

Πάρνηθα 06/07/2010

Πάρνηθα 06/07/2010

Consolida tuntasiana

Κιθαιρώνας 12/05/2013

φωτογραφία Νίκος Νικητίδης

Η Consolida tuntasiana [(Halácsy) Soó 1922] είναι ενδημική της Νότιας Ελλάδας, γνωστή από τα όρη Γεράνεια, Κιθαιρώνας, Ελικώνας και Πατέρας της Αττικής και τα όρη Αραχναίο και Κουλοχέρα της Πελοποννήσου. 

Περιγράφηκε από τα Γεράνεια.
Μικρό, μονοετές είδος, με ύψος 5-15 εκ.
Βλαστός όρθιος, απλός ή με λίγες διακλαδώσεις στην βάση του, αραιά τριχωτός.
Βιότοπος: πετρώδεις και βραχώδεις πλαγιές, διάκενα δασών με έλατα, σάρες και χαλικώδη μέρη.
Άνθη 2 -6 πορφυρά - ιώδη.
Ανθίζει Μάιο μέχρι αρχές Ιουνίου.

Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (RDB 2009), με τον χαρακτηρισμό «Κινδυνεύον» (ΕΝ).

Ετυμολογία:

Consolida < consolido (λατιν.) σταθεροποιώ, ενοποιώ < consolida λατινικό όνομα φυτού, του οποίου οι φαρμακευτικές ιδιότητες υποτίθεται ότι θεράπευαν τις πληγές.

tuntasiana < αφιερωμένη στο Έλληνα βοτανικό Βασίλειο Τούντα.