Οι φίλοι του μπλοκ

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Crocus laevigatus Κρόκος ο λείος


Κάρυστος 06/12/2008 Karystos (Evia)
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης
Ο Crocus laevigatus, Bory & Chaub. 1832 (Κρόκος ο λείος) είναι ενδημικός της νότια Ελλάδας με πλατιά εξάπλωση στην Κρήτη και τις Κυκλάδες. Πήρε το όνομά του από τους χιτώνες του βολβού του που είναι λείοι. Είναι εδώδιμος, με γεύση κάστανου. 

Τα άνθη, που συνήθως είναι εύοσμα, παρουσιάζουν χρωματική ποικιλομορφία: λευκά, μοβ, ρόδινα, λιλά, δίχρωμα. Στην Κρήτη συνήθως είναι λευκά. Σε Αμοργό και Ηρακλειά οι κρόκοι αυτοί είναι δίχρωμοι, με γαλαζωπά τα τρία εξωτερικά τέπαλα. Ανεξάρτητα από τον χρωματισμό, εξωτερικά το περιάνθιο έχει μία έως τρεις βιολετί ραβδώσεις με λεπτές πλευρικές ραβδώσεις στα τρία εξωτερικά τέταλα, κάτι που αποτελεί αναγνωριστικό στοιχείο (εξαίρεση τα φυτά της Αμοργού). Λαιμός κίτρινος. Ο στύλος καταλήγει σε στίγματα κίτρινα ή πορτοκαλί που διαχωρίζονται δενδροειδώς σε πολλά νημάτια. Ανθήρες λευκοί. Φύλλα παρόντα με ανοιχτόχρωμη γράμμωση. 

Ανθίζει από τον Οκτώβριο, σε υψόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.500 μέτρα. Η ανθοφορία του διαρκεί μέχρι τα μέσα του χειμώνα, ιδίως στις Κυκλάδες. Στην Νάξο ανθίζει την άνοιξη. Βιότοπος: πετρώδεις περιοχές, βραχώδεις θέσεις, ρωγμές βράχων, διάκενα πευκοδασών. Τον βρίσκουμε σε όλα τα βουνά της Αττικής, τη νότια Εύβοια, ανατολική και νοτιανατολική Πελοπόννησο, Κύθηρα, Κρήτη και σχεδόν σε όλα τα νησιά των Κυκλάδων: Αμοργό, Άνδρο, Ανάφη, Δήλο, Ηρακλειά, Κέα, Κύθνο, Μύκονο, Νάξο, Πάρο, Σαντορίνη, Σίφνο, Σύρο, Τήνο…



Αμοργός 20/11/2009 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Πάρνηθα 06/11/2009 Parnis
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Αμοργός 20/11/2009 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης


Κέα 28/11/2010 Kea
photo Rena Karakatsani Ρένα Καρακατσάνη

Τήνος 18/11/2010 Tinos
photo (c) P. Koumpetsos Παναγιώτης Κουμπέτσος


Νάξος 28/03/2009 Naxos
ανοιξιάτικη άνθηση
photo Yiannis Gavalas Γιάννης Γαβαλάς




Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Haberlea rhodopensis

Παγγαίο 05/06/2010 Pageo

Η Χαμπερλέα της Ροδόπης (Haberlea rhodopensis Friv., 1835) είναι βαλκανικό ενδημικό είδος, που συναντάται στην Βορειανατολική Ελλάδα και στην Νότια Βουλγαρία. Περιγράφτηκε το 1835 από την Βουλγαρία. Στην Ελλάδα την βρίσκουμε στα όρη Παγγαίο, Φαλακρό, Μενοίκιο της Μακεδονίας, στην Ροδόπη, στο όρος Παπίκιο της Θράκης και στα Στενά του Νέστου ποταμού. 

Η Haberlea rhodopensis ανήκει στην οικογένεια GESNERIACEAE-ΓΕΣΝΕΡΙΙΔΕΣ, που περιλαμβάνει κυρίως τροπικά φυτά. Επιβίωσε από την εποχή των παγετώνων στην Ροδόπη και μερικών ελληνικά όρη σε προστατευμένες θέσεις με κλίμα που προσομοιάζει με το τροπικό. Φύεται σε υγρές, σκιαζόμενες θέσεις, σε ρωγμές ασβεστολιθικών βράχων, σε υψόμετρα μέχρι 1950 m. και στα χαμηλά σε φαράγγια, όπως στα Στενά του Νέστου. Έχει 2-5 άνθη χρώματος κυανού - πορφυρού επάνω και λευκωπού κάτω, με κίτρινα και πορφυρόχρωμα στίγματα στο εσωτερικό του λαιμού. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τα μέσα Ιουλίου. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).

Ροδόπη 23/04/2005 Rodopi

Ροδόπη 23/04/2005 Rodopi



Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Fritillaria euboeica

Πολιτικά 28/03/2009 Politika
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Η Φριτιλάρια η ευβοϊκή (Fritillaria euboeica Rix, 1975) είναι ενδημική της Εύβοιας. Πρωτοβρέθηκε το 1865 από τον καθηγητή Θεόδωρο Ορφανίδη. Η οριστική βοτανική της περιγραφή δημοσιεύθηκε το 1975 από τον Rix. Ενδημεί στα βουνά της Κεντρικής και Βόρειας Εύβοιας (Δίρφυς, Καντήλι, Πυξαριά, Ξηρό), σε υψόμετρα 700 - 1700 m. Το 2009 ο Ερωτόκριτος Καλογερόπουλος την βρήκε σε πολύ χαμηλότερο υψόμετρο στην Δυτική Εύβοια, κοντά στο χωριό Πολιτικά σε υψόμετρο 100 m.

Η Fritillaria euboeica είναι γεώφυτο με βολβό διαμέτρου μέχρι 2 cm. Φύλλα 5-8 γλαυκοπράσινα, λογχοειδή. Βλαστός 5-20 cm. Άνθη κίτρινα που γίνονται ερυθρωπά κατά την ωρίμανση. Φύεται σε πετρώδεις θέσεις σε ανοίγματα δασών πεύκων (P. halepensis), ελληνικών ελάτων (Abies cephalonica) ή θάμνων. Στα Πολιτικά εμφανίζεται σε θαμνότοπους και ακαλλιέργητους ελαιώνες. Ανθίζει από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τον Απρίλιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).


Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Helichrysum amorginum Ελίχρυσο το αμοργινό

Αμοργός 27/04/2005 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Το Helichrysum amorginum Boiss. & Orph., 1856 είναι στενότοπο ενδημικό της Αμοργού και των μικρών νησιών της Κέρος και Αμοργοπούλα (Άνυδρος). Είναι ένα από τα κορυφαία χασμοφυτικά φυτά, φυτρώνει δηλαδή στις σχισμές (χάσματα) κάθετων ασβεστολιθικών βράχων και σε υψόμετρα 250 έως 600 m. Περιγράφτηκε το 1856 από την παραθαλάσσια ορθοπλαγιά όπου είναι χτισμένη η περίφημη Μονή Χοζοβιώτισσας. Στην Αμοργό έχει βρεθεί επίσης στο βουνό Προφήτης Ηλίας και κοντά στο χωριό Ποταμός της Αιγιάλης. Είναι φυτό πολυετές, διακλαδιζόμενο από τη βάση σε πολυάριθμους βλαστούς ύψους 12-30 cm, με κεφάλια ημισφαιρικά με λευκά ή λευκορόδινα βράκτια. Ανθίζει από τον Απρίλιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995).

Αμοργός 30/04/2011 Amorgos

Αμοργός 27/04/2005 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Αμοργός 05/04/2007 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Αμοργός 05/04/2007 Amorgos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Campanula celsii subsp. parnesia Καμπανούλα της Πάρνηθας

Πάρνηθα 29/05/2011 Parnis

Η Campanula celsii A. DC. 1830 subsp. parnesia Phitos 1965 (Καμπανούλα της Πάρνηθας) είναι ενδημικό φυτό αποκλειστικά της όρους Πάρνηθα της Αττικής, εξ ου και η ονομασία της. Αποτελεί υποείδος της Καμπανούλας του Κέλσιους (Campanula celsii A. DC. 1830), που περιέγραψε βοτανικά το 1965 ο καθηγητής Δ. Φοίτος.

Η Καμπανούλα της Πάρνηθας είναι διετής πόα με βελούδινο τρίχωμα. Τα φύλλα της σχηματίζουν ροζέτα και οι ανθοφόροι βλαστοί αναπτύσσονται ακτινωτά τον δεύτερο χρόνο. Τα άνθη έχουν λιλά μπλε-λιλά χρώμα και φέρουν μικρές, μαλακές τρίχες. Φυτρώνει σε σχισμές ασβεστολιθικών βράχων. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο.

Πάρνηθα 06/06/2008 Parnis
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης




Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Fritillaria obliqua Φριτιλάρια η πλαγία

Τουρκοβούνια 19/02/2010 Αθήνα
photo (c) Νίκος Νικητίδης

Η Fritillaria obliqua Ker-Gawler 1805 (Φριτιλάρια η πλαγία) είναι ενδημική των Αθηνών (Τουρκοβούνια), της Ανατολικής Αττικής (Πάρνηθα, Σχινιάς και πιθανώς Πεντέλης) και της Κεντρικής Εύβοιας σε δύο θέσεις. Θεωρείται παλαιοενδημικό είδος και υπήρχε την γεωλογική εποχή που η Αττική και η Εύβοια ήταν ενωμένες. Τα άνθη της έχουν γλυκιά οσμή και σκούρο καστανέρυθρο, καστανοπόρφυρο ή καστανόμαυρο χρώμα, εξ ου και η λαϊκή της ονομασία «μαύρη φριτιλάρια». Συγγενικό είναι το υποείδος Fritillaria obliqua subsp. tuntasia, που ευδοκιμεί στα νησιά Κύθνος, Γυάρος και Σέριφος των Κυκλάδων.

Η Fritillaria obliqua αναπτύσσεται σε βραχώδη και πετρώδη εδάφη, σε υψόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας (Σχινιάς) μέχρι τα 1000 m. (Πάρνηθα). Ανθίζει από τα μέσα Φεβρουαρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου.

Σχινιάς 14/02/2009 Schinias
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Εύβοια 28/03/2009 Evia
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Asperula pulvinaris

Πάρνηθα 11/06/2011 Parnis
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Η Asperula pulvinaris (Boiss.) Heldr. 1888 (Ασπερούλα η προσκεφαλοειδής / μαξιλαρόμορφη) είναι ενδημικό φυτό της Αττικής, γνωστό από δύο θέσεις της Πάρνηθας, τον Υμηττό, τα Γεράνεια και τις κορυφές του όρους Πατέρας. Περιγράφτηκε το 1888. Είναι πολυετές νανώδες φρύγανο με συμπαγή μορφή και μαξιλαρόμορφη εικόνα (εξ ου και η ονομασία της). Τα μικρά χοανοειδή άνθη της έχουν συνήθως ρόδινο χρώμα. Δεν λείπουν και τα φυτά με κίτρινη άνθηση. Φυτρώνει σε βράχια στα ελατοδάση και την υποαλπική ζώνη, πάνω από τα 1100 m. Κάτω από τα 1100 μέτρα εμφανίζεται σε φαράγγια και ψηλούς βράχους. Ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. 

Πάρνηθα 11/06/2011 Parnis
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης


Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Fritillaria conica

Καλάθι Ταΰγετου 26/03/2010 Kalathi (Taygetos)
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Η Fritillaria conica Boiss. 1846 (Φριτιλάρια η κωνική) είναι ενδημική της Μεσσηνίας. Εντοπίστηκε το 1845 στην περιοχή της Πύλου και η βοτανική της περιγραφή δημοσιεύθηκε το 1846. Ενδημεί στην περιοχή μεταξύ Πύλου και Μεθώνης και στη νήσο Σαπιέντζα. Το 2009 βρέθηκε από τον Α. Αδαμόπουλο και στο όρος Καλάθι του μεσσηνιακού Ταΰγετου. Αναφορές για την παρουσία της Φριτιλάριας της κωνικής στις χερσονήσους του Μαλέα και της Μάνης δεν έχουν γίνει δεκτές από την ειδική στις φριτιλάριες καθηγήτρια Γεωργία Καμάρη.

Η Φριτιλάρια η κωνική είναι γεώφυτο με μικρούς βολβούς μέχρι 2 cm. Ο λείος βλαστός της φθάνει τα 35 cm.Τα 5-8 φύλλα της είναι αντίθετα και λογχοειδή. Τα 1-2 κίτρινα άνθη της είναι κωνικά. Βιότοπός της είναι οι ασβεστολιθικοί λόφοι που καλύπτονται από θάμνους και φρύγανα. Ανθίζει σε υψόμετρα μέχρι 400 m Μάρτιο και Απρίλιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).



Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Colchicum peloponnesiacum

φαράγγι Βουραϊκού 24/10/2009 Vouraikos (gorge)


Το Colchicum peloponnesiacum Rech. f. & P. H. Davis (Κολχικό το πελοποννησιακό) είναι σπάνιο ενδημικό είδος της Πελοποννήσου, με εξάπλωση σε θέσεις της Αχαΐας, Κορινθίας και Αργολίδας. Εντοπίστηκε το 1939 από τον Davis στο φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού, δίπλα στις γραμμές του οδοντωτού τρένου, και περιγράφτηκε το 1949.

Είναι πολυετές βολβόρριζο είδος. Τα φύλλα είναι παρόντα κατά την άνθηση. Τα 1-3 άνθη είναι πολύ εύοσμα και έχουν χρώμα ρόδινο - πορφυρό. Προτιμά πετρώδεις θέσεις. Ανθίζει Οκτώβριο και Νοέμβριο. 

*** Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).

φαράγγι Βουραϊκού 24/10/2009 Vouraikos (gorge)

φαράγγι Βουραϊκού 24/10/2009 Vouraikos (gorge)




Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Dactylorhiza incarnata

Ροδόπη 15/06/2006 Rodopi


Η Dactylorhiza incarnata (L) Soo 1962 είναι είδος της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Περιγράφτηκε το 1755 από την Ουψάλα της Σουηδίας. Η Ελλάδα αποτελεί το νοτιότερο όριο της εξάπλωσής της. Το 1990 την βρήκε ο Witting στην Βόρεια Πίνδο (στα όρια των νομών Καστοριάς και Ιωαννίνων). Το 2007 και νωρίτερα την εντόπισε ο ακαταπόνητος Σπύρος Τσιφτσής στην Ροδόπη, σε δύο θέσεις στο Μενοίκιον όρος, στο Φαλακρό και τα όρη Βροντούς στην Ανατολική Μακεδονία.

Το ύψος του βλαστού φθάνει τα 80 cm. Φύλλα 4-8 κιτρινωπά έως πράσινα, που αγγίζουν την ταξιανθία. Άνθη ρόδινα και σπανίως κιτρινωπά ή λευκά. Πλήκτρο ροδόχρωμο, κωνικό και εύρωστο. Φυτρώνει σε υγρά λιβάδια και τυρφώνες, σε υψόμετρα 740 - 1450 m. Ανθίζει από τα τέλη Μαΐου έως τον Ιούνιο. Η Dactylorhiza incarnata περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).




Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Colchicum asteranthum Κολχικό το αστερανθές

Λύρκαιο 09/01/2010 Lyrkeon
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Το Colchicum asteranthum Vassiliad. & K. Perss. (Κολχικό το αστερανθές) είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο φυτό, στενότοπο ενδημικό της Πελοποννήσου. Ευδοκιμεί μόνο στο όρος Λύρκαιο της Αρκαδίας. Εκτός της σπανιότητάς του, ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι ανθίζει στη μέση του χειμώνα. Το είδος ανακάλυψε ο Διονύσιος Βασιλειάδης το 1999, ο οποίος και το περιέγραψε το 2002 μαζί με την Κάριν Πέρσον (Karin Persson), Σουηδή βοτανικό ειδική στα κολχικά. Η ονομασία «αστερανθές», προέρχεται από την εμφάνιση του άνθους και είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη γιατί αποδίδει την εικόνα του άνθους.

Το Κολχικό το αστερανθές είναι πολυετές είδος, με ένα ακόμα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την ριζωματώδη μορφή του υπόγειου τμήματός του. Τα 4-5 φύλλα του είναι γραμμοειδή και είναι παρόντα κατά την άνθηση. Τα άνθη του έχουν οσμή μελιού. Φυτρώνει σε άδενδρες πλαγιές με νότια έκθεση. Ανθίζει Δεκέμβριο και Ιανουάριο, με έξαρση τις αρχές Ιανουαρίου. 

*** Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Campanula asperuloides Καμπανούλα η ασπερουλοειδής

Ταΰγετος 10/07/2010 Taygetos

Η Καμπανούλα η ασπερουλοειδής [Campanula (asperuloides Boiss. & Orph.) Engier, 1897] είναι ενδημική της Πελοποννήσου. Έχει βρεθεί μέχρι τώρα στον Χελμό, τον Ταΰγετο, τον Πάρνωνα και το βουνό Κουλοχέρα που αποτελεί νότια συνέχεια του Πάρνωνα. Εντοπίστηκε πρώτη φορά το 1891 στον Χελμό και περιγράφτηκε το 1897. Η ονομασία «ασπερουλοειδής» οφείλεται στο γεγονός ότι τα άνθη της μοιάζουν με της Ασπερούλας.

Πρόκειται για πολυετή πόα που σχηματίζει πυκνές συστάδες, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία. Είναι χασμοφυτικό είδος, φυτρώνει δηλαδή σε σχισμές (χάσματα) ασβεστολιθικών βράχων ή κροκαλοπαγών εδαφών, σε σκιερές θέσεις. Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι των Αύγουστο, σε υψόμετρα από 400 m. στον Πάρνωνα μέχρι τα 1800 m. στα μυθικά Ύδατα της Στυγός στον Χελμό. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995 & 2009).




Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Campanula reiseri

Κέα 02/05/2009 Kea

Η Campanula reiseri Halacsy είναι ενδημική των Κυκλάδων και των Σποράδων. Την βρήκε το 1896 στη νησίδα Γιούρα των Σποράδων ο Αυστριακός βοτανικός Halacsy, ο οποίος και δημοσίευσε την επιστημονική της περιγραφή το 1897. Η γεωγραφική κατανομή της περιλαμβάνει τις νησίδες Γιούρα και Κυρά Παναγιά των Σποράδων, τις νήσους Άνδρο, Κέα και Δονούσα των Κυκλάδων και τις νησίδες Μάκαρες (Δονούσας), Στρογγυλή (Νάξου) και Χταπόδια (Μυκόνου). Ανάλογα με το νησί, υπάρχει και κάποια διαφοροποίηση στα φυτά, με συνέπεια να αναφέρονται διάφορα υποείδη ή ποικιλίες.

Το φυτό είναι διετής ή πολυετής πόα, με κυανά-ιώδη άνθη. Τα φύλλα σχηματίζουν ρόδακα. Ως τυπικό χασμόφυτο του Αιγαίου, φυτρώνει στις σχισμές απότομων παραθαλάσσιων βράχων, σε υψόμετρα 10 μέχρι 150 m. Ανθίζει από τα μέσα Απριλίου μέχρι και τον Μάιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995 & 2009).


Κέα 02/05/2009 Kea

Κέα 30/04/2011 Kea
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης


Κέα 30/04/2011 Kea
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης




Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Cephalanthera cucullata

Ψηλορείτης 16/05/2003 Psiloritis

Η Cephalanthera cucullata Boiss. & Heldr. (Κεφαλανθέρα η καλυπτροφόρος) είναι ενδημική ορχιδέα της Κρήτης. Ανακαλύφθηκε το 1845 από τον  Raoulin στον Ψηλορείτη (Ίδη) και το 1846 επιβεβαίωσε την ύπαρξή της στο όρος Δίκτη του Λασιθίου ο Χελδράΐχ, ο οποίος και την περιέγραψε το 1854 μαζί με τον Μπουασιέ. Φυτρώνει και στα τρία μεγάλα βουνά της μεγαλονήσου Κρήτης, δηλαδή στα Λευκά Όρη, τον Ψηλορείτη (Ίδη) και τη Δίκτη.

Είναι πολυετές φυτό με ύψος 10-30 cm. Τα άνθη του είναι υποκίτρινα ή λευκά, δεν ανοίγουν τελείως και σχηματίζουν γύρω από το χείλος ένα είδος κουκούλας (καλύπτρας), εξ ου και η ονομασία της. Προτιμά πετρώδη εδάφη, σε ανοίγματα δασών, σε υψόμετρα 500 - 1500 m. Ανθίζει από τον Μάιο μέχρι της αρχές Ιουνίου. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995 & 2009).



Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Campanula pangea Καμπανούλα του Παγγαίου

Παγγαίο 05/06/2010 Pageo
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Η Καμπανούλα του Παγγαίου (Campanula pangea, Hartving, 1998) είναι ενδημική αποκλειστικά του όρος Παγγαίο στο νομό Καβάλας της Μακεδονίας. Εντοπίστηκε πρόσφατα το 1985 και η επιστημονική της περιγραφή δημοσιεύθηκε το 1998. Πρόκειται για αδρότριχο, διετές φυτό, με υψηλό βλαστό που φτάνει μέχρι και το 1 μέτρο. Τα άνθη της είναι στενά κωδωνοειδή, έχουν χρώμα κυανό-ιώδες, με αδρές τρίχες στο εξωτερικό τους και χωρίς ποδίσκο.

Μέχρι τώρα έχει βρεθεί μόνο στο Παγγαίο, σε υψόμετρα από 1000 έως 1700 m. To φυτό ευδοκιμεί σε βραχώδεις θέσεις και στα κράσπεδα δρόμων και μονοπατιών. Προτιμά ηλιόλουστες θέσεις. Ανθίζει Ιούνιο και Ιούλιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).






Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Biebersteinia orphanidis

όρος Σαϊτάς 02/05/2010 mt. Saitas

Το γένος Biebersteinia είναι ουσιαστικά ασιατικό. Η  Biebersteinia orphanidis Boiss. 1854 αποτελεί το δυτικό όριο εξάπλωσης του γένους και μας παραπέμπει σε μιαν εποχή που η Ελλάδα ήταν σχεδόν ενωμένη με την Μικρά Ασία. Το φυτό, μετά την αρχική ανακάλυψή του το 1851 από τον Θεόδωρο Ορφανίδη στην Κυλλήνη (Ζήρεια) της Κορινθίας, θεωρήθηκε ότι εξαφανίστηκε από την Ελλάδα (άρα και την Ευρώπη). Το ξαναβρήκε το 1994 ο καθηγητής Αρτέμιος Γιαννίτσαρος με τους συνεργάτες του στο όρος Σαϊτάς.

Η «Biebersteinia του Ορφανίδη» φύεται στα όρη Κυλλήνη (Ζήρεια), Ολίγυρτος, Σαϊτάς και Τραχύ της ορεινής Κορινθίας. Ανατολικότερα από την Ελλάδα το ξαναβρίσκουμε στην οροσειρά του Ταύρου στην Κεντρική-Νότια Τουρκία. Στα βουνά της Κορινθίας το βρίσκουμε σε ανοικτές θέσεις μέσα ή κοντά σε δάση με ελληνικά (κεφαλονίτικα) έλατα. Ανθίζει Μάιο και Ιούνιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).


όρος Σαϊτάς 02/05/2010 mt. Saitas