Οι φίλοι του μπλοκ

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Crocus oreocreticus

Ψηλορείτης 21/11/2003


Ο Κρόκος των κρητικών ορέων (Crocus oreocreticus, B.L. BURTT 1949) είναι ενδημικός της Κρήτης. Μοιάζει με τον καρτραϊκό κρόκο (C. cartwrighitianus) αλλά είναι μικρότερος και έχει πιο σκούρες αποχρώσεις. Άνθη μωβ με σκούρες νευρώσεις. Στίγματα κόκκινα, ακέραια, ισομήκη με τα τμήματα του περιανθίου. Ανθήρες κίτρινοι. Φυτρώνει σε βραχώδεις πλαγιές, ανάμεσα σε θάμνους, σε υψόμετρα 900-2000 μ. Ανθίζει Οκτώβριο-Νοέμβριο σε όλα τα βουνά της Κρήτης, εκτός από τα Λευκά Όρη.




Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Crocus pulchellus

Χορτιάτης 02/10/2011 Θεσσαλονίκη



Ο Κρόκος ο ωραίος (Crocus pulchellus, Herbert 1841) είναι βαλκανικό είδος. Περιάνθιο γαλάζιο ή μωβ με σκούρες γραμμές και κίτρινο φάρυγγα. Στίγματα πορτοκαλί σχισμένα σε πολλά νημάτια. Ανθήρες λευκοί. Σωλήνας λευκοκίτρινος. Τα φύλλα βγαίνουν μετά την άνθηση. Ανθίζει Σεπτέμβριο – Νοέμβριο, σε υψόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.800 μ. Βιότοπος: Υγρά λιβάδια, αραιά δάση πεύκου και βελανιδιάς. Στην Ελλάδα τον βρίσκουμε στην Βόρεια Ελλάδα και την Θάσο.


Χαλκιδική 19/10/2009
φωτογραφία Ζήσης Αντωνόπουλος



Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Colchicum boissieri


Γκιώνα 25/10/2009 mount Giona

photo (c) Yiannis Kofinas Γιάννης Κοφινάς


Το Κολχικό του Μπουασιέ (Colchicum boissieri, Orph 1874) εξαπλώνεται σε Πελοπόννησο (Ταύγετος, Μαίναλο), Στερεά Ελλάδα (Γκιώνα, Βαρδούσια,  κ.α.), Εύβοια (όρος Κανδήλι), Σάμο και Χίο. Περιγράφτηκε το 1874 από τον Θεόδωρο Ορφανίδη, καθηγητή Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το όνομά του είναι αφιερωμένο στο Γάλλο βοτανικό François Boissier de Sauvages de Lacroix (1706 – 1767). Ανθίζει το φθινόπωρο σε ορεινά λιβάδια και σε υψόμετρα 700 - 1800 m.


Γκιώνα 25/10/2009 mount Giona

photo (c) Yiannis Kofinas Γιάννης Κοφινάς


Βαρδούσια 22/10/2005 mount Vardousia
photo (c) Yiannis Kofinas Γιάννης Κοφινάς


Βαρδούσια 22/10/2005 mount Vardousia
photo (c) Yiannis Kofinas Γιάννης Κοφινάς




Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Narcissus obsoletus


Ηρακλειά (Κυκλάδες) 06/11/2005 
photo (c)  Γιάννης Γαβαλάς


Ο Narcissus obsoletus (Haw.) Spach 1846 (συνώνυμο: Narcissus serotinus L.) είναι ο πιο μικρός νάρκισσος, με βολβό μέχρι 2 εκ.
Τον συναντάμε σε όλη την Κεντρική και Νότια Ελλάδα, την Κρήτη και τα νησιά.
Φύλλα συνήθως ένα, λεπτό κυλινδρικό, που αναπτύσσεται μετά την άνθιση.
Βλαστός σκουροπράσινος, λεπτός και κυλινδρικός, με ένα άνθος στην κορυφή του.
Βιότοπος: θαμνώνες, φρύγανα, πευκοδάση.
Άνθη αρωματικά, με διάμετρο 2,5-35, εκ. Πέταλα λευκά. Παραστεφάνη μικρή, πορτοκαλόχρωαμη, κυματιστή στα χείλη.
Άνθιση φθινοπωρινή, Σεπτέμβριος - Νοέμβριος


Τήνος 06/11/2010 
photo (c)  Παναγιώτης Κουμπέτσος



Ηρακλειά 03/11/2010

photo (c) Γιάννης Γαβαλάς


Ηρακλειά 03/11/2010 

photo (c) Γιάννης Γαβαλάς


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Galanthus reginae - olgae subsp. reginae olgae


Πελλάνα (Λακωνία) 31/10/2009 
photo (c) Γιάννης Κοφινάς


Οι γάλανθοι ονομάστηκαν έτσι από τα κάτασπρα σαν το γάλα άνθη τους (γάλα+άνθος). Ανθίζουν νωρίς την άνοιξη, με εξαίρεση τον «Γάλανθο της βασίλισσας Όλγας» (Galanthus reginae - olgae, Orph., 1876). Το φυτό περιέγραψε το 1876 από τον Ταΰγετο ο καθηγητής Θεόδωρος Ορφανίδης και του έδωσε το όνομά της τότε (Ρωσίδας) βασίλισσας της Ελλάδας Όλγας. Πρόκειται για μια συνήθη πρακτική του ιερατείου των βοτανικών να δίνουν σε φυτά ονόματα βασιλιάδων αλλά και συγγενών τους. Στην εποχή μας η πρακτική αυτή περιλαμβάνει πλέον και πολυεθνικές εταιρίες, όπως έχει γίνει με μια δανέζικη μπύρα.
Ο «Γάλανθος της βασίλισσας Όλγας» ανθίζει το φθινόπωρο (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος) σε υψόμετρα 50-1300 m., συνήθως σε υγρές θέσεις με πλατάνια και σε μεγάλα υψόμετρα σε δάση ελάτης.
Φύλλα γλαυκοπράσινα με πλάτος 5-12 χιλιοστά, που εμφανίζονται αμέσως μετά την άνθιση.
Εξωτερικά πέταλα λογχοειδή. Εσωτερικά πέταλα με στενή ανοιχτοπράσινη κηλίδα στο άκρος τους.
Στην Κέρκυρα ευδοκιμεί το υποείδος Galanthus reginae - olgae subsp. corcyrensis, που φύεται σε ρεματιές με πλατάνια. Το υποείδος Galanthus reginae - olgae subsp. vernalis ανθίζει την άνοιξη στη Νότια Πίνδο και την Βόρεια Πελοπόννησο.

*** Ο «Γάλανθος της βασίλισσας Όλγας» περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995).


Ταύγετος 25/10/2008
(c) Νίκος Νικητίδης


Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Colchicum pusillum

Ηρακλειά 23/11/2011 Κυκλάδες
φωτογραφία (c) Γιάννης Γαβαλάς

Το Κολχικό το μικροφυές (Colchicum pusillum, Sieber 1822) φύεται στη Νότια Ελλάδα και την Κρήτη, από την οποία και περιγράφτηκε το 1822 από τον Αυστριακό φυσιοδίφη Ζήμπερ (Sieber). Είναι συγγενικό με το μεγάλης εξάπλωσης Colchicum cupanii (με δύο μεγάλα πλατιά φύλλα) αλλά ξεχωρίζει από τους ανοιχτόχρωμους ανθήρες και τα πολλά και στενόμακρα φύλλα του. Ανθίζει το φθινόπωρο σε πετρώδεις θέσεις.

Τήνος 07/11/2010 Κυκλάδες
φωτογραφία (c) Παναγιώτης Κουμπέτσος


Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Crocus boryi

Κέρκυρα 09/10/2010 Kerkyra
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Ο Κρόκος του Μπορί (Crocus boryi, Gay 1831) είναι ενδημικός των Ιονίων Νήσων, της Πελοποννήσου και της Ανατολικής Κρήτης. Η ονομασία του δόθηκε προς τιμήν του Γάλλου φυσιοδίφη J.B. M. Bory de St Vincent (1780-1846). Περιγράφτηκε αρκετά παλιά, το 1831, με πρώτες αναφορές από την Κεφαλονιά, την Μεθώνη και την Πύλο.

Άνθη ολόλευκα, ορισμένες φορές κρεμ. Ο λαιμός έχει βαθύ κίτρινο χρώμα. Στίγματα κιτρινοπορτοκαλί, σχισμένα σε λεπτά νημάτια, κοντύτερα από το περιάνθιο. Ανθήρες λευκοί. Φύλλα γραμμοειδή στο ύψος των ανθέων. Ανθίζει Σεπτέμβριο – Δεκέμβριο από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1500 μέτρα. Βιότοπος: Πετρώδη εδάφη, βραχώδεις λόφοι, πρανή φαραγγιών, παλιοί ελαιώνες, λιβάδια, θαμνότοποι. Τον βρίσκουμε στην Κέρκυρα, Λευκάδα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθο, Αιτωλοακαρνανία, Κυπαρισσία, Πύλο, Μεθώνη, Καλαμάτα, Ταΰγετο, Μάνη (σε πολλές θέσεις), Μονεμβασιά, Κυνουρία, Κύθηρα και (κάνοντας ένα γεωγραφικό άλμα) στην ανατολική Κρήτη.



Άστρος Κυνουρίας (Αρκαδία 25/10/2008) Astros (Arcadia)
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Crocus cartwrighitianus

Πάνειον όρος (Αττική) 02/11/2008 mt. Panion (Attica)
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Ο Κρόκος του Καρτράϊτ (καρτραϊκός) [Crocus cartwrighitianus Herbert 1843, συνώνυμα: Crocus sativus var. cartwrighitianus (Maw 1873). Κρόκος ο ελληνικός (Crocus graecus (Chapp. 1873)] είναι ο άγριος πρόγονος του καλλιεργήσιμου κρόκου. Ονομάστηκε έτσι από τον Άγγλο πρόξενο στην Κωνσταντινούπολη Τ. Καρτράϊτ, που έστειλε βολβούς από την Τήνο στον Άγγλο βοτανικό Γ. Χέρμπερτ. 

Το είδος είναι ενδημικό του νότιου Αιγαίου. Τα άνθη του είναι μοβ με σκούρες νευρώσεις. Είναι αρωματικά και δεν κλείνουν τη νύχτα, όπως σχεδόν όλων των κρόκων. Εμφανίζονται και άνθη λευκά με μοβ με νευρώσεις. Στίγματα κόκκινα, ακέραια, μεγάλα που κρέμονται έξω από το περιάνθιο. Ανθήρες κίτρινοι. Φύλλα 7-12 παρόντα κατά την άνθηση. 

Φυτρώνει σε βραχώδεις τοποθεσίες, χαμηλούς θαμνότοπους και αραιά πευκοδάση, σε υψόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.000 μ. Ανθίζει Οκτώβριο – Δεκέμβριο, σε μια στενή σχετικά περιοχή που περιλαμβάνει την Δυτική Κρήτη (Χανιά), αρκετά νησιά των Κυκλάδων (Σαντορίνη, Νάξο, Μύκονο, Τήνο, Σύρο, Κέα), την Αττική, την Αίγινα και την Ύδρα. Ένα από τα βορειότερα σημεία που έχει εντοπιστεί (από τον καθηγητή Θεοφάνη Κωνσταντινίδη) είναι το όρος Πάστρα, στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας.

Κέα 28/11/2009 Kea

photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Νάξος 30/11/2009 Naxos

photo (c) Yiannis Gavalas




Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Cyclamen graecum

Αθήνα 10/11/2011 Athens
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης


Το κυκλάμινο το ελληνικό (Cyclamen graecum, Link 1835) είναι κοινό στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα και στα περισσότερα νησιά. Φύεται σε πετρώδεις θέσεις και φρυγανότοπους. Προτιμά ηλιόλουστες θέσεις. Τα φύλλα του είναι καρδιοειδή με ανοιχτόχρωμα σχέδια και στην από κάτω πλευρά τους έχουν κοκκινωπό χρώμα. Το ριζικό του σύστημα περιλαμβάνει πεπλατυσμένους κονδύλους, όπου το φυτό αποθηκεύει θρεπτικά στοιχεία για την δύσκολη περίοδο του καλοκαιριού. Τα άνθη του είναι λευκορόδινα με ρόδινες ραβδώσεις. Ανθίζει το φθινόπωρο.

Το αρχαίο του όνομα ήταν «κυκλάμινος» κατά Θεόφραστο και μάλλον προέρχεται από το γεγονός ότι η στεφάνη και ο καρποφόρος βλαστός σχηματίζουν τέλειο κύκλο. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από την λέξη «κύκλος» (πρβλ. σησάμινος, συκάμινος). Οι κόνδυλοί του όταν είναι νωποί είναι τοξικοί. Από την λαϊκή ιατρική οι ξεροί κόνδυλοι χρησιμοποιούνται ως εμμηναγωγό και ως αντίδοτο για το δηλητήριο των φιδιών.


Κέρκυρα 10/10/2010 Corfu
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Colchicum haynaldii

Κέρκυρα 09/10/2010 Corfu

Το Colchicum haynaldii, Heuffel 1858 (συνώνυμο: Colchicum neapolitanum var. haynaldii (Heuff.) Asch. & Graebn.)  εξαπλώνεται στην Βόρεια Ελλάδα και στην Κέρκυρα. Η ανθοφορία του σχηματίζει μπουκέτο. Τα φύλλα του είναι λογχοειδή. Τα άνθη του έχουν απαλό ροζ χρώμα και είναι μεσαίου μεγέθους. Ανθίζει το φθινόπωρο.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Crocus turnefortii

Ηρακλειά 17/11/2009 Heraklia
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης


O Κρόκος του Τουρνεφόρ (Crocus turnefortii, Gay 1832) είναι ενδημικός του νοτιοανατολικού Αιγαίου και των Κυκλάδων. Η ονομασία του δόθηκε προς τιμήν του Γάλλου φυσιοδίφη Πιτόν ντε Τουρνεφόρ. Άνθη μεγάλα με ρόδινη απόχρωση και σκούρες ραβδώσεις, που παραμένουν ανοιχτά και στην διάρκεια της νύχτας.  Φάρυγγας κίτρινος. Στίγματα κόκκινα ή πορτοκαλί, σχισμένα δενδροειδώς σε πολλά λεπτά νημάτια, που προεξέχουν από το περιάνθιο. Ανθήρες λευκοί. 


Ανθίζει από Οκτώβριο μέχρι Δεκέμβριο, σε χαμηλά υψόμετρα από την παραθαλάσσια ζώνη μέχρι τα 650 μέτρα. Φύεται σε πετρώδεις τοποθεσίες, ρωγμές βράχων κι ανάμεσα σε θάμνους. 


Η εξάπλωση του αρχίζει από την ανατολική Κρήτη, περνάει από τα Δωδεκάνησα και καταλήγει στις βόρειες Κυκλάδες. Τον βρίσκουμε στο Λασίθι, την Ρόδο, Κάρπαθο, Αστυπάλαια, Φολέγανδρο, Ηρακλειά, Νάξο, Τήνο, Κέα, Σύρο, Ύδρα.


Ηρακλειά 17/11/2009 Heraklia
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Κέα 28/11/2009 Kea
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Crocus cancellatus subsp. mazzaricus

Αθήνα 10/11/2011 Athens
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Ο Κρόκος ο εσχαρωτός (Crocus cancellatus υποείδος mazziaricus, HERB, 1845) παρουσιάζει μεγάλη εξάπλωση σε Ελλάδα, Βαλκάνια και Βορειοδυτική Τουρκία. Χρωματικά πολύμορφο είδος. Το περιάνθιο είναι λευκό, λευκό με γαλάζιες δικτυωτές ραβδώσεις, γαλαζωπό, ρόδινο. Στίγματα χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλόχρωμα, διακλαδισμένα σε πολλούς βραχίονες. Ανθήρες κίτρινοι. Είναι ο πρώτος φθινοπωρινός κρόκος που ανθίσει, από τον Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο, σε υψόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.500 μ. Φύεται σε βραχώδεις πλαγιές, πετρώδεις τοποθεσίες, θαμνότοπους. Τον βρίσκουμε στα περισσότερα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου, την Εύβοια, την Σάμο και σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων, όπως την Νάξο, την Κέα και την Ηρακλειά.


Ηρακλειά 17/11/2009 Heraklia
photo (c) Yiannis Gavalas Γιάννης Γαβαλάς

Πεντέλη 06/11/2009 Pentelikon
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Helichrysum taenari


Μάνη 23/05/2010 Mani

photo (c) Yiannis Kofinas Γιάννης Κοφινάς

Το Ελίχρυσο του Ταίναρου (Helichrysum taenari, Rothm. 1944) είναι στενοενδημικό είδος των δύο χερσονήσων του Ταίναρου και του Μαλέα στην Λακωνία της Πελοποννήσου. Το εντόπισε το 1942 (εν μέσω γερμανικής Κατοχής) ο Γερμανός βοτανικός Rothmaler στο ακρωτήριο Ταίναρο. Ο Ε. Κομκοτός ανακάλυψε έναν δεύτερο πληθυσμό του στο ακρωτήριο του Μαλέα και η ανακάλυψή του επιβεβαιώθηκε το 2008 από τους Ε. Καλπουτζάκη και Θ. Κωνσταντινίδη. 

Το Ελίχρυσο του Ταίναρου είναι πολυετής πόα. Τα φύλλα σχηματίζουν ρόδακες, από τους οποίους εκφύονται οι εύθραυστοι και ανορθωμένοι βλαστοί. Η ταξιανθία αποτελείται από 5-25 κεφάλια. με κίτρινα ανθίδια. Το φυτό ευδοκιμεί σε ασβεστολιθικούς βράχους και γκρεμούς. Ανθίζει από τον Μάΐο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).



Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Sternbergia sicula

Αμοργός 07/10/2006 

Αμοργός 07/10/2006 


Η Στερνμπέργκια η σικελική (Sternbergia sicula, Ten) είναι συγγενική με την Sternbergia lutea (κλικ). Διαφέρει στο ότι έχει πιο στενά φύλλα με ανοιχτόχρωμη γράμμωση στην μέση και άνθη με τέπαλα πιο οξυκόρυφα. Προτιμά πετρώδεις θέσεις. Είναι διεσπαρμένη σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας. Ανθίζει το φθινόπωρο.
Η τελευταία επιστημονική κατάταξη (Vascular plants of Greece an annotated checklist, 2013) την θεωρεί ταυτόσημη με την Sternbergia lutea.


Ηρακλειά 23/10/2006 Iraklia
photo (c) Yannis Gavalas Γιάννης Γαβαλάς

Υμηττός 03/10/2008 Hymittos
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης



Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Viola scorpiuroides

Δυτική Κρήτη 16/01/2011

Η βιόλα η σκορπιουροειδής (Viola scorpiuroides Cosson, 1872) είναι σπάνιο φυτό, βορειοαφρικανικής προέλευσης. Έχει εύοσμα και πολύ μικρά άνθη, μήκους μόλις 1 εκατοστού. Είναι πολυετές, φρυγανώδες φυτό με ξυλώδη βλαστό. Προτιμά πετρώδεις θέσεις που βρίσκονται κοντά στην θάλασσα. Ανθίζει τον χειμώνα, από Ιανουάριο έως Μάρτιο. Η εξάπλωσή του περιλαμβάνει τα Κύθηρα, τα Αντικύθηρα, την Δυτική και Ανατολική Κρήτη. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 1995).


Κρήτη 22_02_2009

photo (c) Βαγγέλης Παπιομύτογλου



Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Colchicum confusum

Κέρκυρα 09/10/2010 Kerkyra (Corfu)
photo (c) Nikos Nikitidis Νίκος Νικητίδης

Το Colchicum confusum  K. Perss. 1999 είναι ενδημικό είδος με εξάπλωση σε Κέρκυρα, Πίνδο, Όλυμπο και Παρνασσό. Περιγράφτηκε το 1999 από την Σουηδή βοτανικό Κ. Πέρσον (K. Persson). Είναι συγγενικό με τα C. graecum kai C. autumnale αλλά διαφέρει από αυτά με τα μικρότερα άνθη του. Ίσως γι' αυτό ονομάστηκε confusum (συγκεχυμένο, μπερδεμένο). Τα 3-5 λογχοειδή φύλλα του είναι μεσαίου μεγέθους. Ανθίζει το φθινόπωρο.



Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Sternbergia lutea

Κέρκυρα (Παλαιά Περίθεια) 09/10/2010 

H Sternbergia lutea L. μοιάζει με κρόκο αλλά ανήκει σε άλλη οικογένεια, τις Αμαρυλλίδες. Το γένος περιλαμβάνει περίπου 10 είδη, που εξαπλώνονται στην Ευρασία και την Μέση Ανατολή. Μερικά καλλιεργούνται σαν καλλωπιστικά. Στην Ελλάδα απατώνται 4 είδη. Η Sternbergia lutea (=κίτρινη) περιγράφτηκε το 1601 από τον Σαρλ ντ' Εκλύς (Charles de l' Ecluse)  και ταξινομήθηκε ως ένα είδος νάρκισσου, μέχρι που ο Σουηδός βοτανικός Λινναίος (πατέρας της σύγχρονης ταξινόμησης, αλλά με πολλά λάθη για τα ελληνικά φυτά) έβαλε το φυτό στην οικογένεια των Αμαρυλλιδών. Το όνομα του γένους αποτελεί «θύμα» του επιστημονικού βοτανικού ιερατείου και δόθηκε προς τιμήν του Τσέχου κόμη Κάσπαρ Μόριντζ φον Στέρνμπρεγκ (Kaspar Moritz von Sternberg (1761-1838).

Η Στερνμπέργκια η κίτρινη συναντάται στα νησιά του Ιονίου και τοπικά σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Την συναντούμε συχνά κοντά ή μέσα σε οικισμούς, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται από την Κέρκυρα και την Αμοργό. Γενικά προτιμά περισσότερο χώμα και υγρασία από την συγγενική της Sternbergia sicula (σικελική) αλλά ευδοκιμεί και σε πετρώδεις περιοχές, όπως στην βόρεια Πάρνηθα. Τα άνθη της είναι μεγαλύτερα από εκείνα της S. sicula, με τέπαλα πιο στρογγυλεμένα. Το στοιχείο που την ξεχωρίζει πάντως είναι ότι τα φύλλα της είναι πιο μεγάλα και χωρίς μεσαία ανοιχτόχρωμη νεύρωση. Η Στερνμπέργκια η κίτρινη ανθίζει το φθινόπωρο.

Αμοργός (Θολάρια) 23/11/2007


Χώρα Αμοργού 11/10/2006


Χώρα Αμοργού 11/10/2006


Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Fritillaria pelinaea


Χίος 13/04/2009 Chios
photo (c) Vagelis Papiomytoglou Βαγγέλης Παπιομύτογλου

Η Φριτιλάρια του Πελινναίου (Fritillaria pelinaea, Kamari 1996) είναι ενδημική της νήσου Χίου. Εντοπίστηκε το 1979 στο όρος Πελινναίο (από όπου και η ονομασία της) και περιγράφτηκε το 1996 από την καθηγήτρια Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών Γεωργία Καμάρη. Ανήκει στην ομάδα με τις φριτιλάριες κίτρινου χρώματος, που ευδοκιμούν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στην Δυτική Μικρά Ασία. Παλαιότερα αναφερόταν είτε ως F. sibthorpiana είτε ως F. bithynica, μέχρις ότου την περιέγραψε το 1996 η Καμάρη ως ξεχωριστό είδος, το μοναδικό ενδημικό taxon της Χίου.

Ο βολβός του φυτού είναι διαμέτρου μέχρι 2 cm και ο βλαστός του φθάνει μέχρι τα 20-25 cm. Τα φύλλα είναι συνήθως αντίθετα. Ευδοκιμεί στο όρος Πελινναίο, με τρεις υποπληθυσμούς κοντά στα χωριά Σπαρούντας, Βίκιο και Αμάδες, σε δασώδεις και θαμνώδεις θέσεις. Ανθίζει από τέλη Μαρτίου έως και τον Απρίλιο. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (εκδ. 2009).